Bir rüya gördüm sanki!

Evet blogcum bir rüya gördüm dün gece. Genelde rüyaların gerçek olması istenir ya da gerçek olmasından korkulur ama benim sorunum tam olarak bu değil. Sonuçta müneccim falan olmadığımdan rüyalarım çıkmıyor hiç bir türlü. Rüya tabiri okuyup da hoşuma gitmeyen bir şey de keşfetmedim. Sorun şu ki rüyamda olmaması gereken bir şey gördüm. Hani ne beni ilgilendiriyor ne bişi... Gördüğüm şeyden hoşlanmıyorum da...
Ama gördüm ve rüyamda farklı düşünüyordum bu konu hakkında. Bunun üzerine dedim bakayım nette rüya nedir ne değildir. Rüya analizcisi psikiyatrist bir adam varmış. Röportajından bir kesit aktarmak istiyorum hemen;
Soru: Savunduğunuz Psikoestetik felsefe neyi amaçlıyor?
Cevap: Psikoestetik felsefe alt beynin farkına varması ile başlar. Duygularımızın kaynağı alt beyindedir. Bu yüzden üst beyinde sevmek isteriz, sevemeyiz. Kızmak isteriz, kızamayız. Kızmamak isteriz, kızarız. Çünkü alt beyin üst beyne galip gelir çoğu kez. İşte psikoestetik felsefe bizlere alt ve üst beynimizin uyumlu birlikteliğini kurmamızı, kendimizi tanımamızı, kendimizi tanırken insanlarla doğru, sevgiye dayalı iletişim kurmamızı sağlar. Bu nedenle herkesi psikoestetik felsefeyi öğrenmeye çağırıyorum. (bla bla bla)
Yani dünyanın sevgi topağı olacağını falan düşünmüyorum ama gerçekten bu dedikleri doğruysa o zaman benim rüyada gördüklerim gerçekten istediklerim ve hissettiklerim mi?
Konu hakkında bilgisi görüşü mörüşü bi şeysi olanlardan yorumlarını bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim sevgili okur. Sana da teşekkürler blogcum!
Görüşürüz!

Aşk tesadüfleri sever... mi?

Aşk bu kadar tesadüfü gerçekten sever mi?
Bence sevmez.
Faketir o fake!

Filme gittim, bir güzel de ağladım. Ama neye ağladığımı bilmiyorum. Hem o şarkıların çok yakışan yerlerde başlamasının hem de seneryo ve oyuncuların çok etkisi var tabii ki. Ama şimdi spoiler vermek gibi olmasın ama o hastane sahnelerinde hiç diğer tarafı düşünmediğimi fark ettim. Filmde ağlamak isteyene çok malzeme var. Eğer niyetiniz ağlamaksa bir gidin izleyin bari.
Yine de hiç umutlanmayın gerçekte olmaz bunlar. Faketir o fake.

Not: Bir ara filmdeki hataları ve film hakkındaki diğer görüşlerimi yazacağım beni bekleyin anacıım. Byee!!

son zamanlar

Evet eskiden yazardım bari devam edeyim dedim. Yılbaşından sonra finaller başladı. Çok zorlu bir dönemdi. En zoru da sonuçları bekleme dönemi... hiç umudum olmamasına rağmen meğer hepsinden düzgün not almayı başarabilmişim çok sevindim. Derslerin bitmesiyle kendime yapacak şeyler arar oldum şu sıra en çok yaptıklarım arasında itü sözlük'e yazmak ve online dizi izlemek var. bakalım zaten pek bişey kalmadı tatil bitecek yakında. Umarım ikinci dönem daha güzel olur. He bir de formspring hesabım için buyrun tıkıldayın. Bu da threewords hesabım buyrun tıkıldayın.
malum işim gücüm yok soru moru bişiler bekliyorum işte.
görüşürüz blogcum.

Hoşgeldin 2011

Evet sonunda bu da oldu bir yıl daha başladı bir değişiklik var mı dersen tabii ki yok.
Şimdi hala etkisinde olduğum için akşamdan kalmalık hakkında yazmak istiyorum.
Bence bu bir nevi ceza. Hatta bu Allah'ın cezası!! İçerken her şey çok güzel de zaten yattığın an başlıyor pislik. Önce bi baş ağrısı mide bulantısı ardından baş dönmesi neyse sonra sızış ama sızmadan önceki son düşüncende kusup kusmayacağını sorgulama. neyse mışıl mışıl takribi 6 saatlik deliksiz uykunun akabinde korkunç güne uyanış. kafanı oynatmanla gecekinden bin beter bir mide bulantısı ve baş dönmesi geri döner. O andan itibaren tövbe etmeye başlarsın. Eğer varsa çevrede anormal bir durum tüm gücünle kalkıp onu düzeltirsin. Sonra ev ahali uyanır. Kimse senin kadar içmemiştir herkes güler eğlenir sen de gülersin ama içinden hala tövbe etmektesindir. Sözlüklerde bir araştırma yapıp akşamdan kalmalığın çözüm arayışına girersin hepsi nafiledir çünkü su önerilmektedir. Öyle bir mide bulantısı olduğunda su içme fikri bile daha çok bulantıya sebep olur ama son umut olarak kalkar gider bir bardak su alıp yarım saatte bitirirsin. Arada tuvalet ve temiz hava kombinleriyle beraber artık acı kabul edilebilir boyutlara iner. Tövbeler azalır ve ertesi gün unutulur.
Bu akşamdan kalmanın fizyolojisidir :D

Uzun zamandır yazmıyordum. Çok yazmak istediklerim oldu ama yazıya döküldüklerinde gerekenden fazla önemsenmiş olacaklarını bildiğimden yazmadım. Sadece umuyorum ki 2011 2010dan çok daha güzel geçer.
Bu yeni yıllar kadınların rejim zamanları gibi. Kadınlar rejime başlamak için Pazartesi'yi bekler. Yeni bir yıl da böyle sert ve kararlı olunabilecek bir zaman. Kıymetini bilin. Belki kiloyu bu Pazartesi'ki rejimde verirsiniz.

Herkesin yeni yılını kutluyorum.
Öpüyorum :)

Anket

Avustralya'ya mı gitsem acaba?
hadi bana Avustralya hakkında ne biliyorsanız/düşünüyorsanız söyleyin karar vereyim :)
teşekkür ederim şimdiden.

Yorum ve oylarınızı bekliyorum

Kahve aşeriyorum!

Çok büyük haksızlık bu bna yapılan! Son dönemde en çok sevdiğim şeylerden biriydi kahvem! Onu elimden aldılar. Midemin hassasiyeti nedeniyle sayın doktor bana kahve yasakladı. Ama soruyorum size ben bir sınav dönemini kahvesiz nasıl atlatabilirim? Şimdi umursamadan içeyim diyorum ama sonra midem rahatsız ediyo öyle de mutlu olamıyorum. Özellikle mide hastalıklarını bilip başına gelebilecekleri hayal edebilmek beni içmekten alıkoyuyor ama çok zamanım kalmadı. Gerçekten sınavlar kapıya dayandığında tüm yasaklar bozulmak içindir deyip içeceğim kahvemi... O gün gelene kadar her an kahve hayal etmeye devam edeceğim!
Bana şans dile okuyucu sıkıntıdayım...

Ben ve bebekler

Bugün Çocuk Polikliniğine başladım. Tüm günüm bebeklere "ayy bak burada ne varmıııış?" demekle geçti. Hiç seveceğimi düşünmediğim bir alana ilgi duymaya başlamam beni şaşırtıyor ama bu çocuklar çok eğlenceli cidden. Zırıl zırıl ağlıyolar ama yine de çok daha şirinler. Hasta olsalar bile şirinler :D
Bir tanesinin döküntüsü varmış efendim. Yanakları kıpkırmızı geldi. Isırcaktım zor tuttum kendimi :)
Bu bebişler onlara hiç bişi yapmasanız bile sadece üstünü çıkartmanızla ciyak ciyak ve de içinizi acıtacak şekilde ağlamaya başlıyorlar. Sonra annesinin babasının kucağına gidince bir koalanın okaliptüse sarılması gibi onlara sarılıp susuyorlar. Çok romantik bir durum aslında görmeden de anlayamazsınız zaten...
Bir de anne babaların çocuğa kıyamaması var. Veletler o kadar acıklı ağlıyorlar ki kimse dayanamıyor ağlamalarına. Bazen düşünüyorum acaba biz dokununca bunların canı mı acıyo diye.
Neyse bu staj yeri de bu ayar devam edecek görünüyor.
Bu çocuklar bebekler falan beni düşündürdü bugün. Bir doktorumuz vardı bizim "Adem amca". Allah rahmet eylesin vefat etmiş o 5 yıl kadar önce. Çok severdim onu ben ama çaktırmazdım çünkü bana iğne yapardı (evet şimdi ben o çocukları durdurmaya çalışan kişiyim). Daha sonra hayatım o zamanlardan bu zamanlara doğru gözümün önünden geçti hatta oturdum eski mesajları falan okudum biraz. Çok eğlendim. Ne kadar komik bir insanım ben. Bunu anca şimdi fark ettim her halde o zamanlarda çok dramatik olduğumu falan düşünüyordum da hem ben hem de çevremdekiler süper komikmiş. Geç de olsa böyle geriye bakıp gülünce iyi geliyor =)

İşte bu kadar okurum. Beni bebekler böle nostaljik bir ruh haline soktu.
Sık sık yazmaya çalışıyorum sana ama anca bu kadar oluyo.
şans dile!

canım blog son yazımdan sonra o kadar çok şey oldu ki... hep aklımdaydın ama bir türlü yazamadım.
şimdi ben konuları yazayım sonra anlatayım en azından başlıkları bil.
1- Mini bir Avrupa turuna çıktım. Belçika- Stockholm- Paris gezdim :D
2- Stajım bebek odasına çıktı ve artık yenidoğan yorun bakımda çalışmak istiyorum.
3- Çocuk esirgeme kurumundan gelen Recep beni benden aldı...
şimdi bu konular hakkında kısa kısa notlar;
1- Ablamın yeni masterıyla beraber evi falan da değişti. bende hem onun depresyon derecesini azaltmak için hem de gezip görmek için tuttum Belçika'ya gittim. orda kaldığım 15 günün 6gününde zaten Belçika sınırlrında bile değildim. sınırlarında olduğumda da hep Brükselde değildim.
-Şeker bayramını Leuvenda ablamın hamarat arkadaşlaşının evinde kutladık hem de Basketbol maçını izledik çok türk bir ortamdı ama çok eğlendim.
-bir kez brugge'a gidip kaybolduk sonra illegal bi şekilde gent'e gittik dönüşte şansımız yağver gitti de 40euro ödemek zorunda kalmadık.
-Delirium'a gidemedim hala içimde bir ukte bakalım ne zaman gidip bir mongozo içeceğim...
-Brüksel'in Nişantasında Louis Vuitton'a gittim efendim hiç utanmadan :D Bütün hanımefendiliğimi koruduğum mağaza gezim süresinde ağzımın suyu akmasın diye kendimi zor tuttum.
-evimin kızı ablamın bakıcısı oldum.
-20 yaşıma girdim.
sonra tuttuk biz stockholm'e gittik.
-söz verdiğim üzre ikinci kez gitmeyi başardım.
-Rynair'a hayran kaldım
-Stockholm'ü bu sefer daha kapsamlı dolaştım hatta bando trampet takımı bile gördüm.
-İskandinavya.'nın müthiş kahvesinin tadını bir daha almanın mutluluğuyla dolup taştım. Çok özledim yine o tadı.
-ironik bir şekilde hasta oldum orda soğuktan...
sonra da tuttuk Paris'e gittik.
-anam o ne güzel şehirmiş de ben burun kıvırmışım...
-Eiffel kulesi dandik.
-UUUU şanz elizeeee cidden güzel ama öyle hasta ve yorgun turistler olarak orada pek bir ağırlığın olmuyor. yine de hugo boss'un mağazasında lütfedip de kapıya dokunmadım benim için açtılar :D
-Renault'nun mağazasına gittim eski arabaları gördüm.
-Bir sürü kez starbucks'a gittik ne alakaysa :D
-dandik kurabiyelerce kazıkladık :D
-Ablam siyah kediye sardı.
-bir sürü kruvasan yidim mutlu oldum ama çok tereyağlıydı.
-Tuttuk Brüksel otobüsünü kaçırdık biletimiz yandı moralimiz bozuldu dışarda kaldık telef olduk.
Özetle avrupada bunlar oldu.
2- Bu dönem çocuk stajı var diye çok mutsuzdum. Bebek odasında sevdiğim arkadaşlarla beraber olunca sevindim amma velakin bunu kötünün iyisi olarak yorumladım. Ayrıca gitmeden önce daha önce orda staj yapanlardan duyduğumuza göre sorumlu hemşire korkunç bir kadındı korkulası kaçılası bir insandı o kadar tersti ki herkes ağlıyordu. başa gelen çekilir diyip gittik biz ilk gün. bir hemşire var hafif gıcık bir de nöbeti bitmiş hemşire var çok şeker. bir de duyduk ki sorumlu hemşire yenidoğan yoğun bakımdaymış(YYBÜ) birimizi oraya çağırıormuş. zaten bebek odasında bebek olmadığından aramızdan bir gönüllü seçip yolladık. öğlen aldığımız bilgilere göre kadın hiç de kötü diilmiş bir bebek varmış ufacıkmış. İyi dedim madem öyle yarın sabah ben giderim. bir gittim gayet şeker bir kadın karşımda bebek doktoruyla konuşuor. işte bize soru sorun öyle uzaktan bakmayına gelen şeyler söylediler bana doktorla sorumlu hemşire bende peki zaten bende öğrenmeye geldim dedim. anam o bebeği bir görseniz. Ufacıııııık!!!! daha 1500gr yoktu herhalde ilk gittiğimde. yavrum 26eylül doğumlu dün 1 aylık oldu prematüre bir bebek. her neyse ben sordukça cevap veriyorlar falan dedim korkulcak bir şey yok demekki. o zamanlar bizim bebek çok küçük olduğundan öncemli bir sürü ilacı vardı ve bir öğününde 1'er 2'şer cc anne sütü alabiliyordu anca. ben bu bebeğe bakan hemşirelerin bilgisini taktir etmeye başladım. işin önemini kaptm falan böyle hafif bir meylettim YYBÜ'ne. sonraki girişimde bir melek hemşireye rast geldim. Onunla böyle uzun uzun konuştuk hemşirelik hakkında falan. Ona ameliyathane hemşiresi olmak istediğimi ama yoğun bakımı da sevdiğimi söyledim. o da bana ameliyatların da bir süre sonra monotonlaştığını ama bebeklerin ne yapacakları belli olmadığından hiç monoton olmadığını ve tvsiye ettiğini söyledi. işte o günden beri petrol yeşilli saçlarının delisi olduğum hemşireyle meslektaş olmak istiorm.
3- Yönetim stajı başka bir katta. Gittim yerime sorumlu hemşire 4 numaralı odayı sık sık kontrol et bakıcısı var ama sen yine de git bak dedi. Meğer Recep'im Esirgeme kurumndan gelmiş Pnömonisi yani zatürresi varmış... bu kadar güzel çocuk az görülür... kız tipli zaten 5 aylık ufacık sevimli mi sevimli Recebime aşık oldum 2 hafta önce... hala onu sayıklıyorum... madem bakmayacaksın niye doğurursun ey kadın. o çocuğa yazık değil mi? keşke durumum olsaydı da recebi ben alsaydım...

bu kadar yeter sana bir süre :D benden haber bekle!

blog nostaljisi

canım cicim blogum!
neler neler yazmışım ben sana öyle :D
demin okudum da bayağı eğlendim. şimdi fark ettim neden hala yazdığımı. bu baya baya günlük oldu benim için ve geçmiş hakkında okuyunca eğleniyorum.
tek bir fark var ama o da eskiden yorum falan yapan varmış artık yok kimse :D ama o da bir şey insanlar günlüklerini köşe bucak saklıyor bulunmasın diye ben ulu orta yazıyorum kimse bakmıyor. şu dedektif filmlerinde söylenenler mi doğru(saklanacaksan kalabalıkta saklan) yoksa ben, benim hayatım ve de yazıklarım mı sıkıcı anlamadm ama yine de devam edeceğim bu işe. bu arada söz verip de yazamadıklarım için özür dilerim canım ama belki bir gün finlandiya'da yazdığım günlüğü buraya aktarırım kim bilir ;)) öpüyorum seni blogum iyi ki varsın =))

teknolojik çöplük

Bugün de aklıma evdeki teknolojik aletler takıldı. Bizim evden şimdiye kadar gelmiş geçmiş 8 tane bilgisayar/laptop geçti(4 tanesi kullanımda). Tabii sayı oldukça fazla çünkü ben daha 20 yaşındayım ablamda benden 4 yaş büyük sadece. yine de oldu bu kadar bilgisayar. Ayrıca evden toplamda 4 tane mp3 player (2si kullanımda) geçti. müzik aletlerini ele alırsan bir walkman bir de CD playerı da unutmamak lazım. Gel gelelim telefonlara; yanlış saymadıysam evden 12 telefon gelmiş geçmiş (5 tanesi kullanımda).

bu gerçekten çöplük değil de nedir?

Ama bu teknolojiden bahsetmişken değinmek istediğim iki tane alet var. ilki benim emektar masaüstü bilgisayarım. kendisini yıllarca severek kullandık ve neden değiştirdiğimizi bilmiyorum ama onun çok şeker bir özelliği vardı. Bilgisayar kapalıykan "SPACE" tuşuna basınca açılırdı :) bunu söylediğimde kimse inanmazdı ama merak edenlere de denettim.Yüzlerdeki ifadeyi görmek çok eğlenceliydi doğrusu.

Diğeri ise benim Taksimde otobüs sırasında beklerken çaldırdığım mp3'üm. O mp3 o dönemin en iyilerindendi ve çok severdim kendisini. İçinde 700 küsür şarkı vardı (her çeşit müzik). Karışık çalardı şarkıları ve ben içimden bir şarkı geçirdiğimde en fazla 3 şarkı sonra aklımdan geçen şarkı başlardı. Bazen de bir olay olurdu ve mp3'üm duruma en uygun şarkıyla bana eşlik ederdi :') keşke çalmasalardı onu...

Neyse aklıma geldi yazayım dedim blogum. Simdilik Ciao